ديشب كه صحبتهای دو تا خانم رهگذر در مورد حسادت شهریوریها و گستاخی خردادیها رو شنیدم، دلم خواست همون لحظه یکجا تموم کتابهای روانشناسی و فلسفی کتابخونم رو از پهنا بکوبونم تو دهنشون.

اين عكس رو يادت مياد؟ همون شبه كه شام رو با هم بوديم، تو روبهروی من نشسته بودی و ازت عکس گرفتم، همون که بعدش اومدم کنارت نشستم، یادت میاد؟ دلم میخواست که تو همین عکس میموندیم و تا ابد نگات میکردم.

چقدر احتمال دارد كه ماشه کشیده شود ولی گلوله شلیک نشود؟ چقدر احتمال دارد که از طبقه هفتم پرت شد و زنده ماند؟ چقدر احتمال دارد که امتحانی را خراب کرد، اما در انتها مشخص شود که استاد نادیده گرفته و نمرهای خوب داده است؟ به من بگو چقدر احتمال دارد که یک دسته سیم برق را گرفت، کلید را روشن کرد ولی برق وارد جریان نشود؟ یا اینکه چقدر احتمال دارد نرمافزار ادارهای بزرگ خطا کند و آن خطا به نفع تو تمام شود؟ و سوال آخر، چقدر احتمال دارد که دو بار دوربین راهنمایی و رانندگی از تخلف حادثهسازت عکس بگیرد، اما این عکس به هر دلیلی در سیستم ثبت نشود؟ شاید من نامر

لعنت بر شهرى كه زن در آن امنيت ندارد و خواب را از چشمانش میدزدد؛ اعتمادى بين مردمانش نيست و اصل بر حرامزادگيست. شهرى كه عشق را نمیفهمد، انتظار را نمیشناسد و غيرت را با الفباى جوانمردى تعريف نمیكند. ماشينهاى مسافربرش در روز روشن به تاريکترين و ناامنترين مكانهای شهر تبديل میشوند و مثل بختک زبان اعتراض را خفه میكنند. شهرى كه خيابان و شریانهايش به همين فجايع مسموم است و هر روز بر تعداد ضحاكان چشمزالويش اضافه میشود. لعنت بر شهرى كه ما ساختيم.

الان يک آقا در مترو کنارم نشسته و با جدیت دارد سرانه مطالعهی کشور را افزایش میدهد! من واقعا نمیفهمم که چرا همیشه در آموزش ناقص عمل میکنیم؟ آیا مطالعه یا کتاب خواندن به این معناست که کتاب «فوت و فن ثروتمند شدن در ۲۸ دقیقه» را بخوانیم؟ چرا در اکثر اوقات محتوای ناب و روشمند در اختیار عموم قرار نمیگیرد؟ به نظرم صد سال کتاب نخواندن میارزد به یک بار کتاب بد خواندن.